De lente is zichtbaar begonnen

Na een weinig heftige winter heeft de lente al vroeg zijn intrede gedaan en genieten we hier in Collonge al zo'n week of drie van prachtig zomerweer. Overdag ongeveer 18 tot 20 graden en s'nachts tussen de 2 en 8 graden is niet slecht voor de tijd van het jaar. Het gevolg is dat ik iedere dag de nodige tijd doorbreng in de tuin, waar ik inmiddels uien, wortelen, prei, sperciebonen en boerenkool geplant of gezaaid heb, natuurlihjk met enige risico want Frankrijk kent ook de IJsheiligen, les Saints Glaces! De boerenkool, die hier officiel Choux Frisée heet kennen ze hier feitelijk niet en nadat ik vorig jaar een paar stronken samen met orginele Hema worst heb meegnomen naar Collonge en de fransen daar heerlijk van genoten hebben, probeer ik ze hier tot leven te brengen.

 
De in dit land onmisbare geraniums staan ook al in de potten, maar die zet ik in de nacht nog maar even in het atelier om teleurstelling te voorkomen. Verder heb ik langs de straat nog drie wilgen geplant om de afscheiding met de openbare weg wat te accentueren. De takken komen van de oude (200 jaar) wilg naast mijn huis die ik een paar weken gelden kaal gesnoeid heb.
Ook zijn mijn zeven buurmeisjes er weer, die ieder jaar tot ongeveer december het weiland naast en achter me bevrouwen en zodoende voor aangroei van hun vlees zorgdragen. Gezellig om dagelijks even naar te kijken en hier is het een onderdeel van de agrarische cultuur om Charollais koeien te fokken, die op latere leeftijd dan een van de heerlijkse vleessoorten leveren.

De galerie weer ingericht

Het is weer zover, de temperatuur is van dien aard, dat de galerie weer open kan en dit jaar heb ik haar wat anders ingericht dan voorgaande jaren. Het is een dankbare ruimte van ongeveer 200 m2 met nog veel attributen vanuit de vorige functie: koeienstal. Verder is het dak tot 9 meter hoog en barst het er van de oude balken, die de natuurstenen muren bij elkaar moeten houden. Heerlijk om met die oude sferen te kunnen spelen met als enige nadeel, dat niets recht of horizontaal is, wat vervolgens weer als voordeel heeft dat het tentoongestelde werk bij scheef hangen niet opvalt. 
Dit jaar heb ik ook een gedeelte van mijn verzameling Afrikaanse kunst in de expositie opgenomen. Niet om te verkopen maar om aan iedereen te laten zien. Ruim 50 jaar geleden heb ik dit van mijn vader gekocht, die ten behoeve van de missionarissen in Afrika dit werk achter in de kerken van Nederland verkocht. Het is werkelijk verbluffend mooi, waarin veel Picasso-achtige vormen en uitdrukkingen te herkennen zijn. Ik heb me beperkt tot het werk van de Makondes, die het keiharde ebbenhout ergens tussen Tanzania en Mozambique dagelijks aan het bewerken zijn.
De galerie is dagelijks geopend als ik thuis ben tenminste, maar dat is bijna altijd. Hij ligt naast mijn atelier en als ik daar aan het werk ben, kan ik de eventuele bezoekers horen en zien komen met het gevolg, dat ik enige onderbreking heb met meestal een gezellig babbeltje.

Bij deze foto's van het resultaat van vier dagen noeste arbeid en natuurlijk is iedereen welkom om in persoon e.e.a. te komen bewonderen.

 

De geitjes en de gastenwoning

Alle geitjes zijn inmiddels geboren, het zijn er 15 geworden. La Grande is overleden voordat haar kleintjes geboren zijn. Opluchting omdat zij veel leed en de slijtage van de ouderdom onherstelbaar was. Een van de geiten moet de kleintjes nog op de wereld zetten, maar dat staat gepland op 24 maart. Zij behoorde oorspronkelijk tot de gepensioneerden, maar is op haar oude dag over het hek gesprongen om het toch nog een keer met de bok te doen en dat is nog gelukt ook.
De kleintjes worden nu tot twee weken na de geboorte op de boerderij verzorgd en gaan dan naar een ander toe, om daar verder groot gebracht te worden. Nu krijgen ze nog twee keer per dag moedermelk via de emmer met de 5 spenen. De melk hebben we kort daarvoor bij de moeders gemolken. Omdat ze met twee weken weg gaan krijgen de kleintjes alleen de eerste twee dagen de melk rechtstreeks van de moeder en vervolgens via de speen uit de emmer. Ze moeten namelijk leren om via de speen te drinken, omdat ze op de plaats waar ze naartoe gaan ook met de speen moeten drinken. We proberen de kleintjes zoveel mogelijk onder te brengen bij kleine particuliere liefhebbers, en dat lukt aardig via de franse versie van Marktplaats.

Dank zij het prachtige weer hier, snachts net even onder nul en overdag oplopend tot 15 graden, vordert de restauratie van de gastenwoning ook best aardig. Alle bossages rondom zijn inmiddels verdwenen en opgebrand en nu ga ik op zoek naar een dikke tractor om het terrein voor het huisje te egaliseren. Als dat gebeurd is verplaats ik de muur links voor naar rechtsvoor en begin ik de binnenmuur en het oude plafond te slopen. Iedere dag werk ik er 2 tot 3 uur aan, want het is allemaal redelijk zwaar werk en ik wordt ook steeds een dagje ouder. Voor het huisje komt er een terras van ongeveer 50 m2 heerlijk op het zuiden met een mooi uitzicht en toch lekker beschut.
Al met al ben ik niet ontevreden en stapje voor stapje zie je alles opknappen. In de morgen is het atelier nog te koud om te schilderen, maar in de middag lukt het al aardig en werk ik aan de schilderijen met mensen in de wijnbouw.

 Groetjes uit Collonge!

 lekker slobberen aan de emmer

 de foto voor "Marktplaats"

 de vorderingen aan de gastenwoning

 

Fatale slijtage van de kiezen

Dagelijks worden op de boerderij van Josette kleine geitjes geboren en meestal verloopt dat goed en kan de moeder het zonder hulp van buiten volbrengen. Tot nu toe zijn er alleen tweelingen geboren en in een van de geboorten ging het mis met de tweede kleine, die door een verkeerde ligging van zijn broertje te lang heeft moeten wachten en zelf ook nog eens achterstevoren lag, zodat het inademen van de zuurstof te laat beschikbaar was. Nu huppelen er ongeveer 9 kleintjes rond en over een paar dagen zijn dat er mogelijk een stuk of 16. Hartstikke leuk om te zien, maar vooral ook heel veel werk.
Voor een van de moeders (La Grande heet ze) is de zwangerschap niet goed verlopen. La Grande is ongeveer 12 jaar oud en erg groot van postuur in relatie tot haar soortgenoten, vandaar de naam. Tijdens de zwangerschap bleek ze op een gegeven moment behoorlijk te vermageren, meer dan gebruikelijk in deze situaties. Een gegeven moment bleef ze ook veel liggen en vertoonde haar mond een zwelling aan de linkerkant. Na observatie bleek ze geen hooi meer te eten en de graankorrels, die ze iedere dag bijgevoerd krijgen, verschenen als korrels in de ontlasting, dus zonder dat deze het verteringsproces hadden ervaren.
Bij uitzondering de dierenarts laten komen (dit vanwege de hoge kosten van een dergelijk bezoek). Deze constateerde volledig versleten kiezen, waardoor La Grande feitelijk niet meer kon kauwen. Besloten werd om met vloeibaar voedsel te proberen haar op de been te brengen, totdat de kleinen geboren waren, en daarna maar afwachten hoe haar totale toestand zou zijn. Inmiddels ligt ze bijna drie weken stil en met de dag nemen haar krachten af. De kleintje(s) hadden al geboren moeten zijn en gisteren heeft ze nog een extra injectie gehad om weeën op te wekken.
Straks komt de dierenarts nogmaals en de kans is groot, dat we La Grande moeten laten inslapen, omdat ze volledig uitgeput is en geen perspectief meer heeft op genezing.
Bij dergelijke dieren is het zo, dat als het gebit het af laat weten na vele jaren trouwe dienst, dit het levenseinde van het dier betekent. Als mens gaan we naar de tandarts en zijn allerlei prothesen mogelijk, maar voor de dieren is dat een onmogelijke zaak.
Het zal vandaag een emotionele dag zijn, want La Grande is op deze boerderij geboren en heeft vele generaties nakomelingen, die op de boerderij nog hun dienst doen. Ruim 12 jaar was ze de grootste van alle geiten. Bij deze nog een foto van haar van een week geleden, toen er nog een beetje hoop was. We wachten gespannen het bezoek van de dierenarts af.

 La Grande op 26 februari

      Drie van de negen kleintjes

De eerste jonge geitjes

Vanaf afgelopen donderdag was het zover; in een tijdsbestek van ruim een week moet een elftal geiten bevallen van in totaal ongeveer 18 kleintjes. De eerste twee werden donderdag omstreeks het middaguur geboren. Het zijn twee meisjes, waarvan er een de donkere kleuren van de vader heeft en de ander de lichtere kleuren van de moeder. De bevalling is vlekkeloos verlopen, de moeder heeft alles zonder hulp kunnen doen. De jonge geitjes mogen één dag rechtstreeks bij de moeder drinken en daarna krijgen ze de moedermelk via de fles. Na ongeveer een week gaan de kleintjes dan naar diverse belangstellenden, die ze verder met de fles groot brengen en het restant gaat naar een opfokcentrum, deels voor het vlees en deels voor de reproductie op latere leeftijd. Omdat de boerin Josette haar kudde wil laten inkrimpen, blijven er geen kleintjes op de boerderij.
Verder betekent het deze week hard werken en 's nachts om de drie uur even kijken of er iets onderweg is en of het goed gaat. Ik hou de lezer op de hoogte!

 

Veel lammetjes

Een van mijn dorpsgenoten heeft ongeveer 200 schapen en sinds december houden die zich vooral bezig met lammeren. Het gevolg is volle stallen met schatten van lammetjes. Als je ze met elkaar ziet spelen blijf je kijken; ze klimmen over elkaar heen en op de ruggen van de moeders of van de moeders van hun neefjes of nichtjes, dat maak allemaal niet zoveel uit. Het ras wat ze hier hebben is een kruising tussen Texelaars en Charolaise en dat levert een lammetje op met een kale neus. De blauwe of rode nummers staan er bij de geboorte nog niet op, maar dat doet de eigenaar om ze bij hun moeders thuis te kunnen brengen. De lammetjes blijven een paar maanden lopen en gaan dan helaas naar de slacht.
Voor ons zelf beginnen de geboorten van de kleine geitjes a.s. donderdag. In totaal zijn er 11 geiten drachtig en binnen een week moet alles gebeurd zijn. Daarna blijven ze nog een week via de fles van de moedermelk genieten en gaan dan naar een opfokcentrum, daar brengen ze dan €7 per stuk op. Vanaf het moment, dat de kleintjes vertrokken zijn begint het melken en kaasmaken. Tweemaal per dag tot ongeveer half juli en daarna nog 1 keer per dag totdat het in oktober stopt. En dan komt de bok weer op bezoek voor de volgende ronde. Dat is ongeveer de jaarcyclus van de geitenkaaswereld. Per seizoen levert een geit ongeveer 150 tot 200 liter geitenmelk, goed voor 300 tot 400 kaasjes, die op een 6-tal verschillende markten verkocht worden. Omdat het leven  niet al te duur is hier, kun je van ongeveer 30 tot 40 schapen een leefbaar inkomen verwerven. Gelukkig heb ik mijn pensioen!

 

Het hele dorp....

Tijdens de nieuwjaarsbijeenkomst van Collonge-la-Madeleine komt er altijd een journalist om de jaarlijkse dorpsfoto te maken, die vervolgens in de plaatselijke krant verschijnt met een kort verhaal. Zo ook dit jaar op vrijdag 16 januari.
Op twee inwoners na was het hele dorp aanwezig en dat leverde een goed beeld op van deze hechte samenleving, die vervolgens op 19 januari de krant sierde.
Ik zal u bij deze een toelichting geven bij alle op de foto zichtbare dorpelingen en ga daarbij van links naar rechts:

Heleen van Haendel, de vrouwelijke helft van het nederlandse huisartenechtpaar, dat sinds een jaar met hun twee kinderen bij mij schuin aan de overkant woont. Daarnaast Christiane, sinds afgelopen jaar weduwe, die bijna haar hele leven al hier woont in een klein huurhuisje met naast haar dochter Maryse, die met man en twee kinderen tijdelijk op het dorp wonen, omdat hun nieuwe huis in de omgeving van Beaune door brandstichting niet meer bruikbaar is. De juridische afhandeling van dit voorval gaat nog twee jaar duren en pas daarna wil de verzekering geld uitkeren. Dan kom ik zelf in beeld, maar schuin achter me staat iemand wiens gezicht niet te zien is, hij heet Manu Vollot en is veehouder met ongeveer 450 koeien en 150 schapen, etc. hij is getrouwd en woont met zijn vrouw en dochter van twee jaar in een nieuwgebouwd huis pal naast het huisartsen echtpaar. Eind maart hoopt zijn gezin zich uit te breiden met een zoon. Schuin voor mij en een kop kleiner staat Josette Esteves, sinds vijf jaar weduwe en boerin met een biologische boerderij met geiten, ganzen, kippen, fruit, etc. Haar vier zoons zijn het huis uit en twee van hen staan op diverse markten met haar producten, o.a. een heerlijke geitenkaas. Met haar ben ik sinds kort bevriend. De lange man achter haar is de nederlandse huisarts Geert van Haendel met zijn zoontje Cesar van twee jaar oud op z'n arm.Het meisje recht naar beneden bij de tafel is hun dochter Orfelia van 7 jaar oud. Tussen haar en haar vader staat Sandrine, moeder van een zoon van 18 jaar, die reeds lang op het dorp woont met haar man Jean Philip, die als agrarier werkt. Het meisjeskopje tussen Orfelia en Cesar is van de dochter van de kantonnier. De vrouw en man daarnaast is een echtpaar dat veel onroerend goed bezit in ons dorp. De vrouw is tevens gemeenteraadslid. Dan met stropdas de burgemeester Maurice Chamoy, met achter hem bijna onzichtbaar zijn vriendin. Dan de vrouw met donker haar,  zij is de vrouw van Manu Vollot en verwacht dus eind maar haar tweede kind.De gezette donkere jongen voor haar is de zoon van de kantonnier. Naast haar en nog net iets kleiner staat haar schoonmoeder Claudette, die tevens ruim 25 jaar gemeentesecretaris is. De man achter haar is Jean Louis Laurent, sinds kort gepensioneerd dierenarts, gemeenteraadslid en plaatsvervangend burgemeester. De jongen met bril voor Claudette is een van de vier kinderen van de varkensboer Chevalier. Dan komt met lichtgkleurde kraag de kantonnier van het dorp met naast hem Pierre Chevallier de varkensboer en voor hem nog een van zijn vier kinderen. Dan volgt zijn oudste dochter met lichtgekleurde vest en naast haar , haar donkergekleurde vriend. Tussen hen in de kop van moeder Chevallier genaamd Dae en tenslotte nog een van de vier kinderen Chevallier.
De twee dorpelingen die ontbreken zijn:  Marie, mijn overbuurvrouw van 87 jaar, zij gaat vroeg naar bed en een man wiens naam ik niet ken, maar die verwilderd leeft in een huisje zonder licht elektriciteit en water en zich in leven houdt met het bewerken van wat lapjes grond.

Dat alles tesamen is dus het dorp Collonge-la-Madeleine van waaruit ik u groet.