De geitjes en de gastenwoning

Alle geitjes zijn inmiddels geboren, het zijn er 15 geworden. La Grande is overleden voordat haar kleintjes geboren zijn. Opluchting omdat zij veel leed en de slijtage van de ouderdom onherstelbaar was. Een van de geiten moet de kleintjes nog op de wereld zetten, maar dat staat gepland op 24 maart. Zij behoorde oorspronkelijk tot de gepensioneerden, maar is op haar oude dag over het hek gesprongen om het toch nog een keer met de bok te doen en dat is nog gelukt ook.
De kleintjes worden nu tot twee weken na de geboorte op de boerderij verzorgd en gaan dan naar een ander toe, om daar verder groot gebracht te worden. Nu krijgen ze nog twee keer per dag moedermelk via de emmer met de 5 spenen. De melk hebben we kort daarvoor bij de moeders gemolken. Omdat ze met twee weken weg gaan krijgen de kleintjes alleen de eerste twee dagen de melk rechtstreeks van de moeder en vervolgens via de speen uit de emmer. Ze moeten namelijk leren om via de speen te drinken, omdat ze op de plaats waar ze naartoe gaan ook met de speen moeten drinken. We proberen de kleintjes zoveel mogelijk onder te brengen bij kleine particuliere liefhebbers, en dat lukt aardig via de franse versie van Marktplaats.

Dank zij het prachtige weer hier, snachts net even onder nul en overdag oplopend tot 15 graden, vordert de restauratie van de gastenwoning ook best aardig. Alle bossages rondom zijn inmiddels verdwenen en opgebrand en nu ga ik op zoek naar een dikke tractor om het terrein voor het huisje te egaliseren. Als dat gebeurd is verplaats ik de muur links voor naar rechtsvoor en begin ik de binnenmuur en het oude plafond te slopen. Iedere dag werk ik er 2 tot 3 uur aan, want het is allemaal redelijk zwaar werk en ik wordt ook steeds een dagje ouder. Voor het huisje komt er een terras van ongeveer 50 m2 heerlijk op het zuiden met een mooi uitzicht en toch lekker beschut.
Al met al ben ik niet ontevreden en stapje voor stapje zie je alles opknappen. In de morgen is het atelier nog te koud om te schilderen, maar in de middag lukt het al aardig en werk ik aan de schilderijen met mensen in de wijnbouw.

 Groetjes uit Collonge!

 lekker slobberen aan de emmer

 de foto voor "Marktplaats"

 de vorderingen aan de gastenwoning

 

Fatale slijtage van de kiezen

Dagelijks worden op de boerderij van Josette kleine geitjes geboren en meestal verloopt dat goed en kan de moeder het zonder hulp van buiten volbrengen. Tot nu toe zijn er alleen tweelingen geboren en in een van de geboorten ging het mis met de tweede kleine, die door een verkeerde ligging van zijn broertje te lang heeft moeten wachten en zelf ook nog eens achterstevoren lag, zodat het inademen van de zuurstof te laat beschikbaar was. Nu huppelen er ongeveer 9 kleintjes rond en over een paar dagen zijn dat er mogelijk een stuk of 16. Hartstikke leuk om te zien, maar vooral ook heel veel werk.
Voor een van de moeders (La Grande heet ze) is de zwangerschap niet goed verlopen. La Grande is ongeveer 12 jaar oud en erg groot van postuur in relatie tot haar soortgenoten, vandaar de naam. Tijdens de zwangerschap bleek ze op een gegeven moment behoorlijk te vermageren, meer dan gebruikelijk in deze situaties. Een gegeven moment bleef ze ook veel liggen en vertoonde haar mond een zwelling aan de linkerkant. Na observatie bleek ze geen hooi meer te eten en de graankorrels, die ze iedere dag bijgevoerd krijgen, verschenen als korrels in de ontlasting, dus zonder dat deze het verteringsproces hadden ervaren.
Bij uitzondering de dierenarts laten komen (dit vanwege de hoge kosten van een dergelijk bezoek). Deze constateerde volledig versleten kiezen, waardoor La Grande feitelijk niet meer kon kauwen. Besloten werd om met vloeibaar voedsel te proberen haar op de been te brengen, totdat de kleinen geboren waren, en daarna maar afwachten hoe haar totale toestand zou zijn. Inmiddels ligt ze bijna drie weken stil en met de dag nemen haar krachten af. De kleintje(s) hadden al geboren moeten zijn en gisteren heeft ze nog een extra injectie gehad om weeën op te wekken.
Straks komt de dierenarts nogmaals en de kans is groot, dat we La Grande moeten laten inslapen, omdat ze volledig uitgeput is en geen perspectief meer heeft op genezing.
Bij dergelijke dieren is het zo, dat als het gebit het af laat weten na vele jaren trouwe dienst, dit het levenseinde van het dier betekent. Als mens gaan we naar de tandarts en zijn allerlei prothesen mogelijk, maar voor de dieren is dat een onmogelijke zaak.
Het zal vandaag een emotionele dag zijn, want La Grande is op deze boerderij geboren en heeft vele generaties nakomelingen, die op de boerderij nog hun dienst doen. Ruim 12 jaar was ze de grootste van alle geiten. Bij deze nog een foto van haar van een week geleden, toen er nog een beetje hoop was. We wachten gespannen het bezoek van de dierenarts af.

 La Grande op 26 februari

      Drie van de negen kleintjes

De eerste jonge geitjes

Vanaf afgelopen donderdag was het zover; in een tijdsbestek van ruim een week moet een elftal geiten bevallen van in totaal ongeveer 18 kleintjes. De eerste twee werden donderdag omstreeks het middaguur geboren. Het zijn twee meisjes, waarvan er een de donkere kleuren van de vader heeft en de ander de lichtere kleuren van de moeder. De bevalling is vlekkeloos verlopen, de moeder heeft alles zonder hulp kunnen doen. De jonge geitjes mogen één dag rechtstreeks bij de moeder drinken en daarna krijgen ze de moedermelk via de fles. Na ongeveer een week gaan de kleintjes dan naar diverse belangstellenden, die ze verder met de fles groot brengen en het restant gaat naar een opfokcentrum, deels voor het vlees en deels voor de reproductie op latere leeftijd. Omdat de boerin Josette haar kudde wil laten inkrimpen, blijven er geen kleintjes op de boerderij.
Verder betekent het deze week hard werken en 's nachts om de drie uur even kijken of er iets onderweg is en of het goed gaat. Ik hou de lezer op de hoogte!

 

Veel lammetjes

Een van mijn dorpsgenoten heeft ongeveer 200 schapen en sinds december houden die zich vooral bezig met lammeren. Het gevolg is volle stallen met schatten van lammetjes. Als je ze met elkaar ziet spelen blijf je kijken; ze klimmen over elkaar heen en op de ruggen van de moeders of van de moeders van hun neefjes of nichtjes, dat maak allemaal niet zoveel uit. Het ras wat ze hier hebben is een kruising tussen Texelaars en Charolaise en dat levert een lammetje op met een kale neus. De blauwe of rode nummers staan er bij de geboorte nog niet op, maar dat doet de eigenaar om ze bij hun moeders thuis te kunnen brengen. De lammetjes blijven een paar maanden lopen en gaan dan helaas naar de slacht.
Voor ons zelf beginnen de geboorten van de kleine geitjes a.s. donderdag. In totaal zijn er 11 geiten drachtig en binnen een week moet alles gebeurd zijn. Daarna blijven ze nog een week via de fles van de moedermelk genieten en gaan dan naar een opfokcentrum, daar brengen ze dan €7 per stuk op. Vanaf het moment, dat de kleintjes vertrokken zijn begint het melken en kaasmaken. Tweemaal per dag tot ongeveer half juli en daarna nog 1 keer per dag totdat het in oktober stopt. En dan komt de bok weer op bezoek voor de volgende ronde. Dat is ongeveer de jaarcyclus van de geitenkaaswereld. Per seizoen levert een geit ongeveer 150 tot 200 liter geitenmelk, goed voor 300 tot 400 kaasjes, die op een 6-tal verschillende markten verkocht worden. Omdat het leven  niet al te duur is hier, kun je van ongeveer 30 tot 40 schapen een leefbaar inkomen verwerven. Gelukkig heb ik mijn pensioen!

 

Het hele dorp....

Tijdens de nieuwjaarsbijeenkomst van Collonge-la-Madeleine komt er altijd een journalist om de jaarlijkse dorpsfoto te maken, die vervolgens in de plaatselijke krant verschijnt met een kort verhaal. Zo ook dit jaar op vrijdag 16 januari.
Op twee inwoners na was het hele dorp aanwezig en dat leverde een goed beeld op van deze hechte samenleving, die vervolgens op 19 januari de krant sierde.
Ik zal u bij deze een toelichting geven bij alle op de foto zichtbare dorpelingen en ga daarbij van links naar rechts:

Heleen van Haendel, de vrouwelijke helft van het nederlandse huisartenechtpaar, dat sinds een jaar met hun twee kinderen bij mij schuin aan de overkant woont. Daarnaast Christiane, sinds afgelopen jaar weduwe, die bijna haar hele leven al hier woont in een klein huurhuisje met naast haar dochter Maryse, die met man en twee kinderen tijdelijk op het dorp wonen, omdat hun nieuwe huis in de omgeving van Beaune door brandstichting niet meer bruikbaar is. De juridische afhandeling van dit voorval gaat nog twee jaar duren en pas daarna wil de verzekering geld uitkeren. Dan kom ik zelf in beeld, maar schuin achter me staat iemand wiens gezicht niet te zien is, hij heet Manu Vollot en is veehouder met ongeveer 450 koeien en 150 schapen, etc. hij is getrouwd en woont met zijn vrouw en dochter van twee jaar in een nieuwgebouwd huis pal naast het huisartsen echtpaar. Eind maart hoopt zijn gezin zich uit te breiden met een zoon. Schuin voor mij en een kop kleiner staat Josette Esteves, sinds vijf jaar weduwe en boerin met een biologische boerderij met geiten, ganzen, kippen, fruit, etc. Haar vier zoons zijn het huis uit en twee van hen staan op diverse markten met haar producten, o.a. een heerlijke geitenkaas. Met haar ben ik sinds kort bevriend. De lange man achter haar is de nederlandse huisarts Geert van Haendel met zijn zoontje Cesar van twee jaar oud op z'n arm.Het meisje recht naar beneden bij de tafel is hun dochter Orfelia van 7 jaar oud. Tussen haar en haar vader staat Sandrine, moeder van een zoon van 18 jaar, die reeds lang op het dorp woont met haar man Jean Philip, die als agrarier werkt. Het meisjeskopje tussen Orfelia en Cesar is van de dochter van de kantonnier. De vrouw en man daarnaast is een echtpaar dat veel onroerend goed bezit in ons dorp. De vrouw is tevens gemeenteraadslid. Dan met stropdas de burgemeester Maurice Chamoy, met achter hem bijna onzichtbaar zijn vriendin. Dan de vrouw met donker haar,  zij is de vrouw van Manu Vollot en verwacht dus eind maar haar tweede kind.De gezette donkere jongen voor haar is de zoon van de kantonnier. Naast haar en nog net iets kleiner staat haar schoonmoeder Claudette, die tevens ruim 25 jaar gemeentesecretaris is. De man achter haar is Jean Louis Laurent, sinds kort gepensioneerd dierenarts, gemeenteraadslid en plaatsvervangend burgemeester. De jongen met bril voor Claudette is een van de vier kinderen van de varkensboer Chevalier. Dan komt met lichtgkleurde kraag de kantonnier van het dorp met naast hem Pierre Chevallier de varkensboer en voor hem nog een van zijn vier kinderen. Dan volgt zijn oudste dochter met lichtgekleurde vest en naast haar , haar donkergekleurde vriend. Tussen hen in de kop van moeder Chevallier genaamd Dae en tenslotte nog een van de vier kinderen Chevallier.
De twee dorpelingen die ontbreken zijn:  Marie, mijn overbuurvrouw van 87 jaar, zij gaat vroeg naar bed en een man wiens naam ik niet ken, maar die verwilderd leeft in een huisje zonder licht elektriciteit en water en zich in leven houdt met het bewerken van wat lapjes grond.

Dat alles tesamen is dus het dorp Collonge-la-Madeleine van waaruit ik u groet.

   

De wilg wil wel.

Naast mijn huis staat een heel oude geknotte wilg van circa 200 jaar. Toen ik het huis kocht was deze wilg minstens 12 jaar niet meer gesnoeid en waren de takken dik en groot geworden en complete bomen, die vanuit de stam van de oude wilg maar liefst 12 meter hoog gegroeid waren. Op 14 augustus 2012 moest ik hem opnieuw laten knotten omdat de uitgegroeide takken gevaar opleverden voor de bovengrondse elektriciteitsdraden en het huis. Met behulp van een groepje buren met tractor, motorzaag en hoogwerker hebben we hem toen letterlijk een kopje kleiner gemaakt en stond het huis bij avond ook ineens weer in de volle avondzon.
Omdat de restant oude wilg nog steeds springlevend is, waren er inmiddels weer takken van 6 meter lengte uitgegroeid en heb ik die gistermiddag eigenhandig weer ingeknot.  Als ik dat iedere drie jaar doe, kan ik het zelf en lopen de draden en het huis geen risico. De middagen hier zijn wat betreft het weer comfortabel om buiten te werken, zonnetje en zo'n 10 tot 12 graden geeft je een voorjaarsgevoel.
De wilg is nu weer kaal en vanmiddag ga ik de takken in stukken zagen om over een paar jaar hiermee de kachel aan te maken. Het is een genot om op deze manier buiten te werken en bij de avondzon vangt mijn zijgevel weer de warme zonnestralen op om zodoende ook droog en warm te blijven.
Hierbij wat foto's van augustus 2012 en natuurlijk van gisteren.

 2012

 febr 2015

Onthaasten

Als je uit het Nederlandse stadsleven op het Franse platteland terecht komt merk je ineens dat "vrije tijd"een relatief begrip is. In het begin krijg je de indruk dat de Fransen alleen maar "vrije tijd" hebben. Als je ze ziet werken besteden ze tenminste de helft van hun tijd aan kletsen met elkaar. Ze werken van 8 tot 12 en gaan dan 2,5 uur rustig thuis eten, om daarna nogmaals 3 tot 4 uur te werken. Het met elkaar kletsen en het uitgebreide eten is voor hen belangrijker dan het leveren van kwantitatieve prestaties op het werk. Als je een bekende tegen komt, kun je de ontmoeting niet afmaken met een simpele "goede morgen" ; nee, dat kost je minimaal een kwartier en laat vooral niet merken, dat je daar eigenlijk geen tijd voor hebt! Als de Fransen jou zien werken van 's morgens 8 tot 's avonds 6 noemen ze je courageus oftewel een moedige doorzetter.
Maar maak je vooral geen zorgen, dat ze zo over je blijven praten, want na enige maanden hier ga je je vanzelf aanpassen aan hun gedrag. Je wordt op den duur ook "lui" om maar een Nederlandse term te gebruiken en ik bespeur bij mezelf, dat mijn werkdagen steeds korter worden en mijn eetpauzes steeds langer en ik vind het zelfs gezellig om onderweg een kwartiertje met iemand over niets te babbelen. Om nog maar niet te spreken over de maaltijden in familieverband, die vooral op de zondagen plaats vinden. Die beginnen met een apero omstreeks het middaguur en eindigen meestal niet voor het einde van de middag of het begin van de avond, zeker niet als het in de buitenlucht plaats vindt. 
Het Nederlandse begrip onthaasten is hier op mijn leven in ieder geval van toepassing. In de ochtend ben ik behoorlijk ijverig aan het werk tot ongeveer 12 uur. Dan uitgebreid wandelen naar de maaltijd, eten en weer terug wandelen, zodat de dag dan aardig gebroken is. In de middag nog 2 tot 3 uur wat werken en dan vooral buiten als het niet te nat of te koud is, gevolgd door het voorbereiden van het uitgebreide avondeten. Na dat avondeten is de avond meestal voorbij, want het late naar bed gaan zoals in Nederland, lukt ook al niet meer, want tenslotte sta ik de volgende dag wel weer om 7 uur op! Dat heb ik dus nog niet afgeleerd.
Als het je lukt is "onthaasten" een leuke sport, die ik iedereen kan aanbevelen.