Het zware werk met de mini-pelle.

Het heeft even geduurd, maar nu is het toch gebeurd: de mini-pelle is gisteren langs geweest en heeft in een uur tijd het zware grondwerk rond het gastenhuisje verricht. Hier in Frankrijk vind je altijd wel een beunhaas, die tegen een redelijke prijs dit soort klusjes wil uitvoeren, maar dan komt pas het echte probleem: wanneer komt hij om het te doen? Zo ook weer met deze klus; het was werkelijk te zwaar om met de schop te doen. De grond zat vol keien en wortels van de bomen, die ik vooraf gerooid had. Dus een beunhaas gezocht en werkelijk via via snel gevonden. Dag en tijd afgesproken en natuurlijk ook de prijs. De dag en tijd werd vervolgens driemaal naar achteren geschoven, maar de prijs bleef toch gelijk en daar was ik allang blij mee.
Gisteren is hij dus toch geweest en werkelijk in een uur tijd was alles gebeurd. Het oude muurtje is afgebroken , de grond geëgaliseerd, de oude keien van het muurtje naar de plek gebracht waar ik het nieuwe muurtje moet bouwen en de uitstekende wortels van de gerooide boom zijn uit de grond getrokken.
Vanmiddag ga ik voorzichtig aan de slag om het nieuwe muurtje op te bouwen. Dat kost veel tijd omdat sommige brokken steen meer dan 100 kilo wegen en ik heb me dan ook voorgenomen om het rustig aan te doen, iedere middag hooguit twee uurtjes en dan voorzichtig kijken hoe het oude lichaam hierop reageert.
Wel kreeg ik gisteren, toen ik na afloop wat foto's maakte, het idee om het dak aan de voorzijde wat door te laten lopen, zodat daar een soort waranda ontstaat. Dan zit je straks lekker beschut en qua werk is het niet zo ingewikkeld en dakpannen heb ik zat. Nog even over nadenken!

Groetjes en geniet maar van de foto's.

 Vooraf om 17.00 uur

 Het uitzicht vanaf het terras of de waranda?

  En zo was het om 18.00 uur....

Schilderen van de vendange is schilderen van mensen

Ik ben twee jaar bezig met het schilderen van alles wat met de wijnbouw te maken heeft en dat komt natuurlijk omdat ik hier in de Bourgogne woon. Na een tiental schilderijen met de wijnstok van maand tot maand heb ik begin april besloten om nu de wijnpluk (vendange) in beeld te brengen. In september ben ik er met de camera op uitgetrokken en het meest opvallende van de vendange waren toch wel de mensen die hiermee bezig waren. Het waren plukkers, sjouwers, regelaars, aanpakkers en natuurlijk de bazen oftewel de wijn boeren. Vooral bij de plukkers en sjouwers kom je mensen van alle nationaliteiten tegen, die met veel plezier in grote ploegen van smorgens vroeg tot savonds laat bezig waren met de pluk. Op de kleinere percelen is het soms in een week gebeurd, maar de grotere percelen hebben tot wel drie weken nodig om alles van de plant in de mand te krijgen. Het schilderen van het feest van hardwerkende mensen betekent dus vooral het schilderen van mensen en daar had ik na heel wat jaren natuur ook best wel zin in. De resultaten zijn nog niet helemaal naar mijn zin, maar er wordt hard aan gewerkt. Hier al vast een eerste impressie!

 

Plafond in het atelier

Sinds vorige week vrijdag zit er een plafond in mijn atelier, wat een hele luxe is. Het dak van het atelier is schuin en het hoogste punt is 9 meter. Het dak bestaat alleen uit balken en dakpannen, dus waait er heel wat wind doorheen en dus kou. In de zomer niet erg maar in de winter is daardoor het atelier onbruikbaar; de temperatuur is dan in de morgen niet of nauwelijks boven nul en dat maakt de verf heel erg dik en mezelf heel erg koud.
Om van die koude af te komen heb ik dus op ruim vier meter hoogte een isolatieplafond laten maken, bestaande uit 15 balken en 50 m2 geperst polystyreen. Sinds zaterdagmorgen is het nu ongeveer 15 graden 's morgens in mijn atelier en dat werkt heel erg prettig. Ik moet nu alleen nog afzuiging maken, om de terpentinelucht af en toe gecontroleerd te kunnen afvoeren.
Het schilderen zelf is nu ook weer in volle gang en ik ben bezig met een serie over de wijnpluk, waarbij ik zoveel mogelijk mensen wil afbeelden, die daarin aan het werk zijn. Even dus wat anders dan alle landschappen, bloemen, bomen en bossen. Ik schilder nu ongeveer 7 tot 8 uur per dag in een behaaglijk atelier en geniet dagelijks van mijn plafond. Ik moet behoorlijk doorwerken, want komende zomer heb ik een viertal exposities hier in Frankrijk en daar moet ik wel wat nieuw werk laten zien.
Groetjes uit Collonge-la-Madeleine!

De lente is zichtbaar begonnen

Na een weinig heftige winter heeft de lente al vroeg zijn intrede gedaan en genieten we hier in Collonge al zo'n week of drie van prachtig zomerweer. Overdag ongeveer 18 tot 20 graden en s'nachts tussen de 2 en 8 graden is niet slecht voor de tijd van het jaar. Het gevolg is dat ik iedere dag de nodige tijd doorbreng in de tuin, waar ik inmiddels uien, wortelen, prei, sperciebonen en boerenkool geplant of gezaaid heb, natuurlihjk met enige risico want Frankrijk kent ook de IJsheiligen, les Saints Glaces! De boerenkool, die hier officiel Choux Frisée heet kennen ze hier feitelijk niet en nadat ik vorig jaar een paar stronken samen met orginele Hema worst heb meegnomen naar Collonge en de fransen daar heerlijk van genoten hebben, probeer ik ze hier tot leven te brengen.

 
De in dit land onmisbare geraniums staan ook al in de potten, maar die zet ik in de nacht nog maar even in het atelier om teleurstelling te voorkomen. Verder heb ik langs de straat nog drie wilgen geplant om de afscheiding met de openbare weg wat te accentueren. De takken komen van de oude (200 jaar) wilg naast mijn huis die ik een paar weken gelden kaal gesnoeid heb.
Ook zijn mijn zeven buurmeisjes er weer, die ieder jaar tot ongeveer december het weiland naast en achter me bevrouwen en zodoende voor aangroei van hun vlees zorgdragen. Gezellig om dagelijks even naar te kijken en hier is het een onderdeel van de agrarische cultuur om Charollais koeien te fokken, die op latere leeftijd dan een van de heerlijkse vleessoorten leveren.

De galerie weer ingericht

Het is weer zover, de temperatuur is van dien aard, dat de galerie weer open kan en dit jaar heb ik haar wat anders ingericht dan voorgaande jaren. Het is een dankbare ruimte van ongeveer 200 m2 met nog veel attributen vanuit de vorige functie: koeienstal. Verder is het dak tot 9 meter hoog en barst het er van de oude balken, die de natuurstenen muren bij elkaar moeten houden. Heerlijk om met die oude sferen te kunnen spelen met als enige nadeel, dat niets recht of horizontaal is, wat vervolgens weer als voordeel heeft dat het tentoongestelde werk bij scheef hangen niet opvalt. 
Dit jaar heb ik ook een gedeelte van mijn verzameling Afrikaanse kunst in de expositie opgenomen. Niet om te verkopen maar om aan iedereen te laten zien. Ruim 50 jaar geleden heb ik dit van mijn vader gekocht, die ten behoeve van de missionarissen in Afrika dit werk achter in de kerken van Nederland verkocht. Het is werkelijk verbluffend mooi, waarin veel Picasso-achtige vormen en uitdrukkingen te herkennen zijn. Ik heb me beperkt tot het werk van de Makondes, die het keiharde ebbenhout ergens tussen Tanzania en Mozambique dagelijks aan het bewerken zijn.
De galerie is dagelijks geopend als ik thuis ben tenminste, maar dat is bijna altijd. Hij ligt naast mijn atelier en als ik daar aan het werk ben, kan ik de eventuele bezoekers horen en zien komen met het gevolg, dat ik enige onderbreking heb met meestal een gezellig babbeltje.

Bij deze foto's van het resultaat van vier dagen noeste arbeid en natuurlijk is iedereen welkom om in persoon e.e.a. te komen bewonderen.

 

De geitjes en de gastenwoning

Alle geitjes zijn inmiddels geboren, het zijn er 15 geworden. La Grande is overleden voordat haar kleintjes geboren zijn. Opluchting omdat zij veel leed en de slijtage van de ouderdom onherstelbaar was. Een van de geiten moet de kleintjes nog op de wereld zetten, maar dat staat gepland op 24 maart. Zij behoorde oorspronkelijk tot de gepensioneerden, maar is op haar oude dag over het hek gesprongen om het toch nog een keer met de bok te doen en dat is nog gelukt ook.
De kleintjes worden nu tot twee weken na de geboorte op de boerderij verzorgd en gaan dan naar een ander toe, om daar verder groot gebracht te worden. Nu krijgen ze nog twee keer per dag moedermelk via de emmer met de 5 spenen. De melk hebben we kort daarvoor bij de moeders gemolken. Omdat ze met twee weken weg gaan krijgen de kleintjes alleen de eerste twee dagen de melk rechtstreeks van de moeder en vervolgens via de speen uit de emmer. Ze moeten namelijk leren om via de speen te drinken, omdat ze op de plaats waar ze naartoe gaan ook met de speen moeten drinken. We proberen de kleintjes zoveel mogelijk onder te brengen bij kleine particuliere liefhebbers, en dat lukt aardig via de franse versie van Marktplaats.

Dank zij het prachtige weer hier, snachts net even onder nul en overdag oplopend tot 15 graden, vordert de restauratie van de gastenwoning ook best aardig. Alle bossages rondom zijn inmiddels verdwenen en opgebrand en nu ga ik op zoek naar een dikke tractor om het terrein voor het huisje te egaliseren. Als dat gebeurd is verplaats ik de muur links voor naar rechtsvoor en begin ik de binnenmuur en het oude plafond te slopen. Iedere dag werk ik er 2 tot 3 uur aan, want het is allemaal redelijk zwaar werk en ik wordt ook steeds een dagje ouder. Voor het huisje komt er een terras van ongeveer 50 m2 heerlijk op het zuiden met een mooi uitzicht en toch lekker beschut.
Al met al ben ik niet ontevreden en stapje voor stapje zie je alles opknappen. In de morgen is het atelier nog te koud om te schilderen, maar in de middag lukt het al aardig en werk ik aan de schilderijen met mensen in de wijnbouw.

 Groetjes uit Collonge!

 lekker slobberen aan de emmer

 de foto voor "Marktplaats"

 de vorderingen aan de gastenwoning

 

Fatale slijtage van de kiezen

Dagelijks worden op de boerderij van Josette kleine geitjes geboren en meestal verloopt dat goed en kan de moeder het zonder hulp van buiten volbrengen. Tot nu toe zijn er alleen tweelingen geboren en in een van de geboorten ging het mis met de tweede kleine, die door een verkeerde ligging van zijn broertje te lang heeft moeten wachten en zelf ook nog eens achterstevoren lag, zodat het inademen van de zuurstof te laat beschikbaar was. Nu huppelen er ongeveer 9 kleintjes rond en over een paar dagen zijn dat er mogelijk een stuk of 16. Hartstikke leuk om te zien, maar vooral ook heel veel werk.
Voor een van de moeders (La Grande heet ze) is de zwangerschap niet goed verlopen. La Grande is ongeveer 12 jaar oud en erg groot van postuur in relatie tot haar soortgenoten, vandaar de naam. Tijdens de zwangerschap bleek ze op een gegeven moment behoorlijk te vermageren, meer dan gebruikelijk in deze situaties. Een gegeven moment bleef ze ook veel liggen en vertoonde haar mond een zwelling aan de linkerkant. Na observatie bleek ze geen hooi meer te eten en de graankorrels, die ze iedere dag bijgevoerd krijgen, verschenen als korrels in de ontlasting, dus zonder dat deze het verteringsproces hadden ervaren.
Bij uitzondering de dierenarts laten komen (dit vanwege de hoge kosten van een dergelijk bezoek). Deze constateerde volledig versleten kiezen, waardoor La Grande feitelijk niet meer kon kauwen. Besloten werd om met vloeibaar voedsel te proberen haar op de been te brengen, totdat de kleinen geboren waren, en daarna maar afwachten hoe haar totale toestand zou zijn. Inmiddels ligt ze bijna drie weken stil en met de dag nemen haar krachten af. De kleintje(s) hadden al geboren moeten zijn en gisteren heeft ze nog een extra injectie gehad om weeën op te wekken.
Straks komt de dierenarts nogmaals en de kans is groot, dat we La Grande moeten laten inslapen, omdat ze volledig uitgeput is en geen perspectief meer heeft op genezing.
Bij dergelijke dieren is het zo, dat als het gebit het af laat weten na vele jaren trouwe dienst, dit het levenseinde van het dier betekent. Als mens gaan we naar de tandarts en zijn allerlei prothesen mogelijk, maar voor de dieren is dat een onmogelijke zaak.
Het zal vandaag een emotionele dag zijn, want La Grande is op deze boerderij geboren en heeft vele generaties nakomelingen, die op de boerderij nog hun dienst doen. Ruim 12 jaar was ze de grootste van alle geiten. Bij deze nog een foto van haar van een week geleden, toen er nog een beetje hoop was. We wachten gespannen het bezoek van de dierenarts af.

 La Grande op 26 februari

      Drie van de negen kleintjes