De kunstgalerie in Collonge-la-Madeleine

Dit seizoen wilde ik weer mensen schilderen en het onderwerp de wijnoogst paste hier goed in. Immers de wijnoogst van half september tot begin oktober is vooral mensen werk, maar dan wel heel veel mensen. In de dorpjes in de Bourgogne, waar ik woon, worden voor die gelegenheid allerlei kleine campings ingericht om de plukkers uit alle landen van de wereld onder te brengen. Deze mensen ontvangen een door de overheid vastgestelde vaste vergoeding per dag, maar moeten daar echt hard voor werken van smorgens vroeg tot savonds laat, natuurlijk onderbroken voor gezellige maaltijden samen met vooral veel wijn.
De schilderijen die ik naar aanleiding van vooral door mijzelf  gemaakte foto's hangen nu in de galerie in Collonge-la-Madeleine maar worden tijdens de zomermaanden op diverse plaatsen in de Bourgogne geëxposeerd.
Bij deze wat foto's van de galerie, waarop je ook de schilderijen van de wijnstok van maand tot maand kunt zien, de schilderijen van de paardenbloemen van vorig jaar en natuurlijk de serie maïs van 2011.

Verder een foto van de zonsondergang hier; op dit moment kleurt de lucht iedere avond prachtig rood en vanuit mijn huis kan ik daar heerlijk van genieten.
En wat dacht je van de spontaan bloeiende klaprozen aan de rand van mijn moertuin!

De bouw van de gastenwoning vordert gestaag; de binnenmuur is gesloopt en afgevoerd nu ben ik bezig de vloer te verwijderen. Al met al heb ik voor de muur 12.000 kg stenen tweemaal in mijn handen gehad om de muur te slopen. Eenmaal van de muur in de kruiwagen en eenmaal van de kruiwagen naar een plaats op het terrein. Zwaar werk, maar iedere dag doe ik dat alleen in de late middag en niet langer dan 2 uur.

Het weer is hier voortreffelijk de afgelopen maanden, maar wel veel te droog, dus iedere morgen een beetje sproeien in de moestuin, anders heb ik straks niet meer te eten.

Allen de groetjes en als je in de buurt van Collonge-la-Madeleine komt, bezoek dan gerust even de galerie!

De muur staat er na drie dagen

Iedere dag een tweetal uurtjes hebben ervoor gezorgd, dat de muur er staat zonder dat ik last van mijn rug of knie heb opgelopen. In totaal is de muur 5 meter lang, ongveer 1,20 meter hoog en de dikte varieert van 60 tot 90 cm.
De volgende stap van het project is het uitslopen van alles in het huis. Hieronder is ook weer een tussenmuur van natuursteen, een oude vloer en wat balken. Als dat er allemaal uit is kan ik met het dak beginnen.
Tijdens het bouwen van de muur kreeg ik het idee om het dak aan de voorzijde door te laten lopen, zodat ik aan de voorzijde van het huisje een waranda krijg, die dan ongeveer 2,50 diep is en de volle breedte van het huisje beslaat (6 meter). Aan materiaal kost me dat maar één grote balk van 6,50 meter extra en de nodige dwarslatten. Dakpannen heb ik genoeg, omdat het grote dak aan de achterzijde geen dakpannen meer krijgt maar doorzichtig wordt met kanaalplaten van polycarbonaat.

Het leuke van dit project zijn dit soort ideeën, die tijdens de uitvoering ontstaan, waardoor het geheel steeds leuker wordt.

Ik hou jullie op de hoogte en groetjes uit Collonge

23 mei de eerste dag

24 mei

25 mei de muur staat er!

Ziet er nu al gezellig uit

Het zware werk met de mini-pelle.

Het heeft even geduurd, maar nu is het toch gebeurd: de mini-pelle is gisteren langs geweest en heeft in een uur tijd het zware grondwerk rond het gastenhuisje verricht. Hier in Frankrijk vind je altijd wel een beunhaas, die tegen een redelijke prijs dit soort klusjes wil uitvoeren, maar dan komt pas het echte probleem: wanneer komt hij om het te doen? Zo ook weer met deze klus; het was werkelijk te zwaar om met de schop te doen. De grond zat vol keien en wortels van de bomen, die ik vooraf gerooid had. Dus een beunhaas gezocht en werkelijk via via snel gevonden. Dag en tijd afgesproken en natuurlijk ook de prijs. De dag en tijd werd vervolgens driemaal naar achteren geschoven, maar de prijs bleef toch gelijk en daar was ik allang blij mee.
Gisteren is hij dus toch geweest en werkelijk in een uur tijd was alles gebeurd. Het oude muurtje is afgebroken , de grond geëgaliseerd, de oude keien van het muurtje naar de plek gebracht waar ik het nieuwe muurtje moet bouwen en de uitstekende wortels van de gerooide boom zijn uit de grond getrokken.
Vanmiddag ga ik voorzichtig aan de slag om het nieuwe muurtje op te bouwen. Dat kost veel tijd omdat sommige brokken steen meer dan 100 kilo wegen en ik heb me dan ook voorgenomen om het rustig aan te doen, iedere middag hooguit twee uurtjes en dan voorzichtig kijken hoe het oude lichaam hierop reageert.
Wel kreeg ik gisteren, toen ik na afloop wat foto's maakte, het idee om het dak aan de voorzijde wat door te laten lopen, zodat daar een soort waranda ontstaat. Dan zit je straks lekker beschut en qua werk is het niet zo ingewikkeld en dakpannen heb ik zat. Nog even over nadenken!

Groetjes en geniet maar van de foto's.

 Vooraf om 17.00 uur

 Het uitzicht vanaf het terras of de waranda?

  En zo was het om 18.00 uur....

Schilderen van de vendange is schilderen van mensen

Ik ben twee jaar bezig met het schilderen van alles wat met de wijnbouw te maken heeft en dat komt natuurlijk omdat ik hier in de Bourgogne woon. Na een tiental schilderijen met de wijnstok van maand tot maand heb ik begin april besloten om nu de wijnpluk (vendange) in beeld te brengen. In september ben ik er met de camera op uitgetrokken en het meest opvallende van de vendange waren toch wel de mensen die hiermee bezig waren. Het waren plukkers, sjouwers, regelaars, aanpakkers en natuurlijk de bazen oftewel de wijn boeren. Vooral bij de plukkers en sjouwers kom je mensen van alle nationaliteiten tegen, die met veel plezier in grote ploegen van smorgens vroeg tot savonds laat bezig waren met de pluk. Op de kleinere percelen is het soms in een week gebeurd, maar de grotere percelen hebben tot wel drie weken nodig om alles van de plant in de mand te krijgen. Het schilderen van het feest van hardwerkende mensen betekent dus vooral het schilderen van mensen en daar had ik na heel wat jaren natuur ook best wel zin in. De resultaten zijn nog niet helemaal naar mijn zin, maar er wordt hard aan gewerkt. Hier al vast een eerste impressie!

 

Plafond in het atelier

Sinds vorige week vrijdag zit er een plafond in mijn atelier, wat een hele luxe is. Het dak van het atelier is schuin en het hoogste punt is 9 meter. Het dak bestaat alleen uit balken en dakpannen, dus waait er heel wat wind doorheen en dus kou. In de zomer niet erg maar in de winter is daardoor het atelier onbruikbaar; de temperatuur is dan in de morgen niet of nauwelijks boven nul en dat maakt de verf heel erg dik en mezelf heel erg koud.
Om van die koude af te komen heb ik dus op ruim vier meter hoogte een isolatieplafond laten maken, bestaande uit 15 balken en 50 m2 geperst polystyreen. Sinds zaterdagmorgen is het nu ongeveer 15 graden 's morgens in mijn atelier en dat werkt heel erg prettig. Ik moet nu alleen nog afzuiging maken, om de terpentinelucht af en toe gecontroleerd te kunnen afvoeren.
Het schilderen zelf is nu ook weer in volle gang en ik ben bezig met een serie over de wijnpluk, waarbij ik zoveel mogelijk mensen wil afbeelden, die daarin aan het werk zijn. Even dus wat anders dan alle landschappen, bloemen, bomen en bossen. Ik schilder nu ongeveer 7 tot 8 uur per dag in een behaaglijk atelier en geniet dagelijks van mijn plafond. Ik moet behoorlijk doorwerken, want komende zomer heb ik een viertal exposities hier in Frankrijk en daar moet ik wel wat nieuw werk laten zien.
Groetjes uit Collonge-la-Madeleine!

De lente is zichtbaar begonnen

Na een weinig heftige winter heeft de lente al vroeg zijn intrede gedaan en genieten we hier in Collonge al zo'n week of drie van prachtig zomerweer. Overdag ongeveer 18 tot 20 graden en s'nachts tussen de 2 en 8 graden is niet slecht voor de tijd van het jaar. Het gevolg is dat ik iedere dag de nodige tijd doorbreng in de tuin, waar ik inmiddels uien, wortelen, prei, sperciebonen en boerenkool geplant of gezaaid heb, natuurlihjk met enige risico want Frankrijk kent ook de IJsheiligen, les Saints Glaces! De boerenkool, die hier officiel Choux Frisée heet kennen ze hier feitelijk niet en nadat ik vorig jaar een paar stronken samen met orginele Hema worst heb meegnomen naar Collonge en de fransen daar heerlijk van genoten hebben, probeer ik ze hier tot leven te brengen.

 
De in dit land onmisbare geraniums staan ook al in de potten, maar die zet ik in de nacht nog maar even in het atelier om teleurstelling te voorkomen. Verder heb ik langs de straat nog drie wilgen geplant om de afscheiding met de openbare weg wat te accentueren. De takken komen van de oude (200 jaar) wilg naast mijn huis die ik een paar weken gelden kaal gesnoeid heb.
Ook zijn mijn zeven buurmeisjes er weer, die ieder jaar tot ongeveer december het weiland naast en achter me bevrouwen en zodoende voor aangroei van hun vlees zorgdragen. Gezellig om dagelijks even naar te kijken en hier is het een onderdeel van de agrarische cultuur om Charollais koeien te fokken, die op latere leeftijd dan een van de heerlijkse vleessoorten leveren.

De galerie weer ingericht

Het is weer zover, de temperatuur is van dien aard, dat de galerie weer open kan en dit jaar heb ik haar wat anders ingericht dan voorgaande jaren. Het is een dankbare ruimte van ongeveer 200 m2 met nog veel attributen vanuit de vorige functie: koeienstal. Verder is het dak tot 9 meter hoog en barst het er van de oude balken, die de natuurstenen muren bij elkaar moeten houden. Heerlijk om met die oude sferen te kunnen spelen met als enige nadeel, dat niets recht of horizontaal is, wat vervolgens weer als voordeel heeft dat het tentoongestelde werk bij scheef hangen niet opvalt. 
Dit jaar heb ik ook een gedeelte van mijn verzameling Afrikaanse kunst in de expositie opgenomen. Niet om te verkopen maar om aan iedereen te laten zien. Ruim 50 jaar geleden heb ik dit van mijn vader gekocht, die ten behoeve van de missionarissen in Afrika dit werk achter in de kerken van Nederland verkocht. Het is werkelijk verbluffend mooi, waarin veel Picasso-achtige vormen en uitdrukkingen te herkennen zijn. Ik heb me beperkt tot het werk van de Makondes, die het keiharde ebbenhout ergens tussen Tanzania en Mozambique dagelijks aan het bewerken zijn.
De galerie is dagelijks geopend als ik thuis ben tenminste, maar dat is bijna altijd. Hij ligt naast mijn atelier en als ik daar aan het werk ben, kan ik de eventuele bezoekers horen en zien komen met het gevolg, dat ik enige onderbreking heb met meestal een gezellig babbeltje.

Bij deze foto's van het resultaat van vier dagen noeste arbeid en natuurlijk is iedereen welkom om in persoon e.e.a. te komen bewonderen.